Inspiracje

Szukając zagubionych

1 miesiąc temu

Maria Karłowska urodziła się 4 września 1865 roku. Pochodziła z wielodzietnej rodziny ziemiańskiej. W rodzinie Karłowskich dzieci wychowywano w atmosferze głębokiej pobożności, karności i szczerej miłości do ojczyzny.

Swoje dzieciństwo i młodość spędziła w Poznaniu. W wieku siedemnastu lat pod wpływem duchowych przemyśleń złożyła na ręce swojego spowiednika ślub dozgonnej czystości. W tym samym czasie w odstępie zaledwie dwóch miesięcy zmarli jej rodzice. Po ich śmierci wyjechała na kurs kroju i szycia
w Berlinie, po ukończeniu którego miała zostać instruktorką w pracowni haftu i szycia swojej siostry. Dziewczęta, które trafiły pod jej opiekę, wspominały ją jako osobę pełną prostoty i pogody ducha. Jednak początki jej niezwykłego posługiwania mają związek z innym wydarzeniem.

W 1892 roku spotkała się z jedną z dziewcząt, która była prostytutką. Dziewczyna ta odsłoniła przed nią tragiczne koleje swojego życia, opowiadając o biedzie i trudnej codzienności, z którą musiała się zmagać. Wyraziła również chęć odmiany swojego życia, zwracając jednak uwagę na to, że nie ma nikogo, kto mógłby jej w tym pomóc. To spotkanie na zawsze odmieniło jej życie. Rozpoczęła od założenia ochronki dla dziewcząt w mieszkaniu jednej ze swoich przyjaciółek, szukając jednocześnie miejsca dla kolejnych zaniedbanych i opuszczonych dziewcząt. Ich grono powiększało się nieustannie. Twierdziły, że przy Pani Marii człowiek chce być lepszym. Ona, okazując im serce, poznała tajemnice, dzięki której mogła do nich dotrzeć. Od tej pory bramy kamienic, cmentarze, ulica, domy publiczne, więzienia, oddziały dla wenerycznie chorych kobiet w szpitalu miejskim stały się dla niej miejscem codziennej posługi.

Brak środków finansowych i domu dla wszystkich podopiecznych nie zachwiał jej działaniom dążącym do zmiany losu dziewcząt. Jej trud został dostrzeżony przez hrabiankę Anielę Potulicką, która ofiarowała na rzecz działalności Marii posiadłość we wsi Winiary pod Poznaniem. Czterohektarowe gospodarstwo stało się domem dla 70 dziewcząt, które poprzez pracę i reedukację mogły zmienić swoje dotychczasowe życie. W 1894 roku, aby pełniej realizować postawione sobie zadania, Maria Karłowska założyła Zgromadzenie Sióstr Pasterek od Opaczności Bożej, opracowując jednocześnie konstytucje zakonne, podręczniki ascetyczne i wychowawcze, w których znajdowały się wyczerpujące wskazówki dotyczące realizacji postawionych siostrom zadań. W 1902 roku Maria Karłowska wraz z kilkoma współpracownicami złożyła śluby zakonne – czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, dodając jednocześnie czwarty ślub, który zakładał poświęcenie się pracy na rzecz osób zagubionych moralnie.

Jej praca na rzecz osób zaniedbanych, ubogich, pochodzących z rozbitych rodzin lub „z ulicy” przyniosła wymierne korzyści w postaci powstających zakładów wychowawczych i resocjalizacyjnych w całym kraju.

W 1906 roku Matka Maria objęła pomariawicki przytułek dla dziewcząt w Wiktorynie koło Lublina. W okresie I wojny światowej uruchomiła opłatkarnię na Winiarach. Od roku 1920 roku pasterki podjęły pionierską pracę – opiekę nad kobietami wenerycznie chorymi w szpitalu miejskim w Toruniu, a następnie w Łodzi. Z inicjatywy Marii Karłowskiej powstały też fabryka biszkoptów i wzorcowe gospodarstwa rolne w Pniewitem i Topolnie, gdzie pacjentki po opuszczeniu szpitali  znajdowały możliwość dalszej rehabilitacji społecznej i religijnej.

fragment tekstu z publikacji Polscy Święci aut. J. Bar, J. Stabińska

Jej działalność przymnożyła dobra nie tylko Kościołowi, ale także Ojczyźnie. W dowód jej niewątpliwych zasług władze polskie uhonorowały ją w 1928 roku Krzyżem Zasługi za pracę społeczną.

Zmarła na skutek problemów z sercem 24. marca 1935 roku. 6. czerwca 1997 roku została beatyfikowana przez papież Jana Pawła II, który powiedział:

W zaborze pruskim, Maria Karłowska prowadziła prawdziwie samarytańską działalność pośród kobiet, które doznały wszelakiej nędzy materialnej i moralnej. Jej święta gorliwość szybko pociągnęła za sobą grono uczennic Chrystusa, z którymi założyła Zgromadzenie Sióstr Pasterek od Opaczności Bożej. Sobie i swym siostrom taki wyznaczała cel: „Mamy oznajmiać Serce Jezusa, to jest tak z Niego żyć i w Nim, i dla Niego, abyśmy się stawały do Niego podobne i aby w życiu naszym  On był widoczniejszy, aniżeli my same”. Jej oddanie Najświętszemu Sercu Zbawiciela  zaowocowało wielką miłością do ludzi. Odczuwała ciągle nienasycony głód miłości. Taka miłość, według błogosławionej Marii, nigdy nie powie dosyć, nigdy nie zatrzyma się na drodze. (…) Przez tę miłość wielu duszom przywróciła światło Chrystusa i pomogła odzyskać utraconą godność.

fragment homilii Jana Pawła II wygłoszonej podczas beatyfikacji matki Marii Karłowskiej w Zakopanem 6 czerwca 1997 roku

Damian Janczara

Damian Janczara

Świadek Jezusa Chrystusa, dalej nauczyciel, historyk i religioznawca zarówno z pasji jak i z wykształcenia. Miłośnik gier planszowych, książek i wędrówek po górach.