fbpx

Wielki Post

Słowo na Pustyni – Czwartek po Popielcu

1 tydzień temu

Ewangelia: Łk 9, 22-25
Słowo na pustyni: życie

Bóg, udowadniając to nie raz na przestrzeni wieków, lubi paradoksy. To jeden z nich – kto straci życie z powodu Chrystusa, zachowa je. Aby żyć, trzeba umrzeć. Aby cieszyć się wiecznością, trzeba zaakceptować przemijalność doczesności. Aby odkryć blask wielkanocnego poranka, trzeba zgodzić się na Golgotę.

Doczesność jest drogą, która ma swój początek i koniec. Nie uda Ci się jej zatrzymać na zawsze. Nie bez znaczenia jednak jest to, jak żyjesz i jaka śmierć zamknie Twoje oczy na doczesność, a otworzy na wieczność. Bo musisz pamiętać, że po to żyjesz – aby pewnego dnia umrzeć, a potem zmartwychwstać. I stanie się to tylko wtedy, gdy nauczysz się tracić swoje życie dla Boga.

Czy myślisz czasami o swojej śmierci? A o życiu – jak myślisz, czy Twoja doczesność zaowocuje życiem wiecznym czy wiecznym potępieniem? Czy jesteś gotowy tracić swoje życie dla Jezusa? Czy wierzysz, że śmierć to początek życia? Czy postępujesz tak, aby każdego dnia umierał w Tobie “stary człowiek”, którego ostateczna śmierć, ta fizyczna, będzie narodzinami do życia w wieczności?


Izabela Kasprowicz-Żmuda
Opinia teologiczna – o. Szczepan Szpyra SVD


Izabela Kasprowicz-Żmuda

Izabela Kasprowicz-Żmuda

Z Pustynią Serc jestem związana od 2013 roku. Interesuje mnie duchowość kobieca i małżeńska, pociąga duchowość karmelitańska. Oddałam swoje życie Bogu, i chociaż często prowadzi mnie pod górkę, nie żałuję ani jednego dnia z tej wspólnej wędrówki. Mimo bagażu słabości i wad, pragnę uwielbiać Jezusa w moim życiu, wierząc, że On jest Drogą, Prawdą i Życiem.