fbpx

Okres Zwykły

Słowo na pustyni: Łk 9, 46-50

3 tygodnie temu

Poniedziałek XXVI Tygodnia Zwykłego
Ewangelia: Łk 9, 46-50
Słowo na pustyni: pokora

Uczniowie Jezusa zastanawiają się, który z nich jest największy. Choć wszystko, co mieli i co robili, było darem od Boga, wykiełkowała w ich sercach potrzeba wywyższenia. To pokazuje nam, że nawet bliskość Boga nie chroni człowieka przed pychą, jeśli on sam nie porządkuje na bieżąco swoich pragnień i oczekiwań. W odpowiedzi Jezus wskazuje na dziecko, po raz kolejny objawiając uczniom Swoją przedziwną logikę. Wielkość jest w małości, w pokornej bliskości, która nie liczy na zaszczyty.

Bliskości Jezusa nie możesz wypracować osiągnięciami w życiu osobistym, zawodowym czy na polu ewangelizacji. Pokorna świadomość małości jest tym, co otwiera ramiona Jezusa – spróbuj dziś odnaleźć się w dziecku, na które On wskazuje. Dziecko, w którym nie zaszczepiono rywalizacji, zachowuje serce czyste od zazdrości i porównywania się. Małe i bezradne dziecko pozostaje sobą w relacji z Bogiem. Wszystko, co ma i czym jest, pochodzi od Niego.

Jakie pragnienia wypełniają Twoje serce? Czy czujesz potrzebę podkreślania swojej wielkości w relacji z Bogiem, w pracy, którą podejmujesz na rzecz Kościoła, w odniesieniu do innych? Czy czujesz się niedoceniony? A może zagrożony osiągnięciami innych osób? Czy wystarcza Ci świadomość swojej tożsamości przed Bogiem, czy potrzebujesz potwierdzenia swojej wartości w porównaniu do innych osób?


Izabela Kasprowicz-Żmuda
Opinia teologiczna – o. Szczepan Szpyra SVD


Izabela Kasprowicz-Żmuda

Izabela Kasprowicz-Żmuda

Z Pustynią Serc jestem związana od 2013 roku. Interesuje mnie duchowość kobieca i małżeńska, pociąga duchowość karmelitańska. Oddałam swoje życie Bogu, i chociaż często prowadzi mnie pod górkę, nie żałuję ani jednego dnia z tej wspólnej wędrówki. Mimo bagażu słabości i wad, pragnę uwielbiać Jezusa w moim życiu, wierząc, że On jest Drogą, Prawdą i Życiem.